Gaisce mór ag lucht foghlama canúna a bhíodh sa chomhartha easnaimh tráth, agus ba dhúshlán lucht foghlama ag an nGaeilgeoir é, e.g. Bhí sé ’ ’dul ’n an aona’ lá ’n éineacht la n’ athair. Tá deireadh curtha ag an gcaighdeán leis an nós áiféiseach sin…B’fhearr liom féin do athair ná d’athair (an chaighdeáin), de (do) fhear. Scríobhtar a athair agus deirtear athair. Cad chuige nach scríobhfaí do athair (rud a dhéantaí go coitianta)?…

Mholfainn féin an t-uaschama seo a scriosadh ar fad, agus do Úna, le do athair, le linn mo óige, ba é, cé an fear etc. a scríobh. Cead ag gach duine iad a rá de réir a chanúna féin.

An Dr. Tomás de Bhaldraithe Feasta, Eanáir 1959, lch. 15